گرفتار یه پروژه هستم که قول دادم قبل از عید یک فازش رو تحویل بدم، متاسفانه به دلیل مشکلات مالی با گذشت هر روز امکانش ضعیف و ضعیف تر می‌شه، یه برنامه ریزی بحرانی برای این کار کردم، اما همیشه همه چیز به پول بستگی داره، استرس بسیار زیادی بهم داره این روزها وارد می‌شه که زندگیم رو تحت الشعاع قرار داده.

شاید باور نکنید، اما روزها دارن به چشم بهم زدنی می‌گذرن، هوا اینجا داره بهاری می‌شه کم کم، اروند رود و کارون و بهمنشیر دیدنی شدن، امیدوارم سال جدید سال خوبی باشه، بوی عید میاد، اسفند رو خیلی دوست داشتم، بخاطر اینکه مقدمه‌ی نوروز و بهار و تازگی و طراوته.

تا ببینیم چی پیش میاد

این روزها علاوه بر کار، سرگرم تحقیق تاریخی هستم که مربوط می‌شه به نوشتن پاورقی‌های تکمیلی یک کتاب تاریخی در مقطع تاریخ معاصر بعد از مشروطیت، خاندان قاجار عجب قاطی پاتی بوده، پیوندهای در هم و پیچیده، ارتباطات سیاسی مختلف، طلاق و وصلت‌های سببی، آدم‌های با سوادی هم داشتن و نقش فعالی هم در حکومت پهلوی داشتن، شاید اگر متحد بودند چه بسا می‌تونستن سلطنت رو پس بگیرن…

تحقیقات جالبی کردم، هم در بخش سیاسی و هم روابط و نسب شناسی، تا اونجایی فهمیدم بعضی از اسامی فامیلی که در ثبت احوال موجود هست به کدام خانواده از خاندان قجر می‌رسه! مثل زیر مجموعه خانواده فرمانفرما، که منطقه فرمانیه هم از املاک شخصیشون بوده، علاوه بر اون دارم در خصوص بعضی از جواهرات سلطنتی هم تحقیقی شروع می‌کنم، با یک دکتر تاریخ در تماس هستم و ایشون معتقد هستن که برخی از جواهرات سلطنتی از آمار و صورتمجالس حذف و از کشور خارج شده! یک بازخوانی اسناد و مدارک رو هم به کمک ایشون قرار هست شروع کنیم به زودی، که البته شخصا در خصوص یک قطعه از جواهرات شروع به مطالعه کردم. پیش از این طرحی رو به صورت نیمه کاره رها کرده بودم که بر می‌گشت به مطالعه‌ی روند و روش‌های ساخت بناهای قدیمی و بازسازی روش‌های ساخت، دوستان گروه تاریخ از این مجموعه تحقیقات استقبال کردند، احتمالاً اون‌ها رو هم از سر بگیریم.

پانوشت: بالاخره فهمیدم که این عکس مظفرالدین شاه شبیه کیه! یک هفته ذهنم درگیرش بود، شبیه مدیر عامل شرکتی که قبلاً درش مشغول بودم، البته به شرطی که او سبیل بگذاره، یا با فوتوشاپ سبیل شاه رو برداریم، خدا رو چه دیدی شاید از نوادگان شاه باشه، بذارید تحقیق کنم راجع بهش :دی

پانوشت تاریخی: جقه‌ای که به کلاه شاه نصب هست، الماس مشهور دریای نور هست که الان در موزه جواهرات سلطنتی در خیابان فردوسی و در گنجه شماره 34 نگهداری می‌شه .

شاید در زمان ممل امریکایی رفتن به امریکا خیلی راحت بود و با یه ضامن به راحتی بهت ویزا می‌دادن، یادمه در قطار یه نفر با من همسفر بود که تحصیلاتش رو در مهندسی مکانیک تا مقطع کارشناسی ارشد در امریکا به پایان رسونده بود و می‌گفت پدرش کارگر پالایشگاه آبادان بوده و با فیش حقوقی اون کنسولگری امریکا در آبادان به راحتی بهش ویزای تحصیل داد و اون هم رفت و بعد هم به استخدام شرکت نفت در آمد… نمونه‌های مشابه زیادی سراغ دارم…

اما امروز نه از سفارت در تهران خبریه، نه کنسولگری در آبادان، نه پرواز مستقیم… برای ویزا باید بری ابوظبی، ترکیه… انگلستان هم وضعیت مشابه‌ای ایجاد کرده… شاید این‌‌ها هزینه‌ی صدور انقلاب و آزادی به کشور‌های استکباریست… نتیجه اینکه کسانی که می‌خوان برن، میرن توی کانتینر و جونشون رو کف دست می‌گیرن که برسن به سرزمین آرزوها، اما در طوفان و دریا غرق می‌شن و داغ رویاها بر دلشون می‌مونه…

انتهای آذرماه بود، دبیرستانی بودم، صبح بلند شدیم و باز هم بر بخت خوش لعنتی فرستادیم که باید بریم مدرسه و امتحان بدیم و … بعد از صبحانه به حیاط رفتم برای پوشیدن کفش، که دیدم هیچکدام از کفش‌ها نیست، اول متعجب شدم، بعد هم ذوق کردم که شاید بابانوئل نیم نگاهی هم به مسلمین داره و برای ما هم کادویی، عیدی چیزی گذاشته! اما اینطور نبود، دزد کفش‌ها رو برده بود! اما این موضوع نه تنها باعث ناراحتی من نشد، که بسیار خوشحال شدم، چون بهترین بهانه بود برای غیبت و از زیر امتحان در رفتن! اما خانم والده ما رو با دمپایی فرستاد مدرسه که امتحان بدیم!

عصر اون روز هم رفتیم و کفش خریدیم، از لباس سال نوی مسیحی فقط یک جفت کفش نو نصیب ما شد آن هم به توفیق اجباری…

این دید و بازدید چند ماهی ادامه داشت تا اینکه یه روز صبح اطلاعات نیروی انتظامی می‌ریزه تو خونه‌ی رفیق گرامی ما و می‌برنش… به جرم اینکه به مسیحیت ایمان آورده و از اسلام خارج شده و ارتداد و … خلاصه حسابی هم بازجویی فنی می‌شه و کتک می‌خوره و حالش رو جا میارن که بقیه رو هم لو بده … رفیق بدبخت ما هم که از همه جا بی‌خبر ! به بازپرس حقیقت رو می‌گه که فقط برای عرق خوری می‌رفته و اونو چه به این غلط‌ها ! تازه اهل سینه زنی و اینها هم هست و غلط کرده مسیحی بشه… اما اونها که زیر بار نمی‌رفتن! حسابی حالشو جا میارن تا اینکه میبینن بدبخت راست می‌گه! و آزادش می‌کنن…

این رفیق ما دیگه نه تنها شرب خمر و مسکرات رو کنار گذاشت، دیگه حتی با شنیدن اسم ذکریای رازی هم لرزه بر اندامش می‌افته!

برگشتم که عقب ماندگی‌ها رو جبران کنم، هرچند که بعضی عقب ماندگی‌ها رو نمی‌شه جبران کرد، اما باید تلاش کرد، در محل پروپژه که قدم می‌زدم برای بررسی وضعیت و ارزیابی، خاطرات تلخ رو هم مرور می‌کردم، برای این کار خیلی زحمت کشیده بودم و غیر از خودم هم کسی توان جمع کردن این حجم کار رو نداشت، هر چند دیر اما برگشتم، برگشتم که کار رو تمام کنم. تصمیم دارم دنیای مورد نظرم رو معماری کنم و به وجود بیارم، این کار هم فقط با تلاش امکان پذیر هست و بس.

برگشتن به خانه حس بسیار زیبایی داره.

22 سال از پایان جنگ تحمیلی گذشته، ملکی دارم که قرار هست به زودی تبدیلش  کنم به یک مجتمع آپارتمانی، درگیر کارهای اداری و شهرداری‌اش هستم، مدتی از تخلیه‌اش می‌گذره، چندی پیش رفتم سری بهش بزنم، متوجه شدم که پمپ آب رو از حیاطش دزدیده‌اند، موضوع رو جدی نگرفتم، اما طی سرکشی‌های بعدی دیدم که یواش یواش وسایل خانه داره ربوده می‌شه ! از جمله: کابل برق، شیرآلات دستشوئی و چراغ‌ها، آیفون… دیدم که اوضاع داره خطرناک می‌شه! کم کم مونده بیان سقف رو هم تخریب کنن! مجبور شدم خودم برم و باقی مانده‌ی چیزهایی که از دید یک دزد ممکنه ارزشمند باشه رو باز کنم و بیارم ! شیرآلات گاز، لوله‌های آب، کنتور آب، فیوزهای برق، کلید‌های مینیاتوری و فن‌های هواکش رو باز کردم! از دست این مردم!

باز باران با ترانه

با فریبا با سمانه

می‌روند خرم به خانه

عشوه‌های دخترانه

این دل من عاشقانه

باز می‌گیرد بهانه

وای از دست زمانه

یادم آید روز دیرین

گردش یک روز ننگین

رفته بودم خواستگاری

کودکی 30 ساله بودم

شاد و خرم

با دلی خوش، شاخه‌ای از گل‌های رنگین

آه از دست تو شیرین

من خریدم یه ماشین

آه از دست ترانه

من خریدم یه خانه

آه از دست زمانه

آه از دست زمانه

پانوشت : این شعر رو روی یک برگه دیدم؛ نمی‌دونم شاعرش کیه اما قشنگ بود گذاشتم.

بله داشتم عرض می‌کردم در خصوص نوشتن انگلیسی به فارسی، طرف امریکایی فکر کرد که من همزمان دارم ترجمه می‌کنم و می‌نویسم و کف کرد که جل‌الخالق چه سرعتی دارم، ازم سوال کرد، من هم دیدم که به مصلحت نیست که بهش بگم جریان رو، تایید کردم که همزمان ترجمه می‌کنم! هدفم از این کار ترساندن دشمن بود و بس، تا وقتیکه خواست برای سازمان سیا گزارش بنویسه و هم در دیدار حضوری با آقای اوباما! بهشون بگه که در ایران همچین کسانی هستن و خلاصه همه دانشمندن و به فکر کل کل نیوفته با ما !

بعد هم برای اینکه رعب بیشتری در دل دشمن بندازم! همون انگلیسی رو از روی متن فارسی خوندم ! دیگه طرف داشت کف دوبل می‌زد با سوت بلبلی! که من همزمان ترجمه می‌کنم و می‌نویسم و بعد هم به زبان اصلی بر می‌گردونم ! و من در دلم می‌خندیدم به این امریکایی‌های سیب زمینی خور با استیک !